De tijd vliegt, maar ik ook!

Het is weer tijd om even stil te staan en iets te delen. Dat het alweer een tijdje geleden is, betekent vooral: het gaat goed! De afgelopen jaren waren niet altijd makkelijk, maar ik merk dat ik steeds meer de goede kant op ga. Ik geniet weer, zie het positieve in het leven en blijf vechten voor wat belangrijk is.

Onlangs las ik twee boeken van Ray Klaassens, bekend van Kamp van Koningsbrugge. Zijn woorden raakten me: “Neem de weg van de meeste weerstand, want die levert uiteindelijk het meeste op.” En: “Je hoopt niet dat iets werkt, je zorgt dat het werkt.” Maar de quote die het meest bij me bleef hangen: “Discipline doet even pijn, spijt doet voor eeuwig pijn.” Met die gedachte in mijn hoofd ga ik meer uitdagingen aan, neem ik sneller beslissingen en pak ik eerder door.

Een mooi voorbeeld is het vader-zoonweekend dat we in juni gaan doen. Toen mijn zoon 6 was, wilde hij al mee met De Vierde Musketier, maar hij moest 12 zijn. Elk jaar vroeg hij ernaar, en nu is het zover: hij wordt in mei 13! Eigenlijk had het vorig jaar al gekund, maar ik denk dat ik er toen nog niet klaar voor was. Nieuwe omgevingen, drukte, het buitenland, en dan ook nog fysieke uitdagingen. Die spanning is er nog steeds, maar ik weet ook: dit wordt een bijzondere ervaring met mijn zoon. Een overwinning die we samen gaan behalen.

Om zeker te zijn, mailde ik mijn cardioloog. Hij adviseerde een inspanningstest, want die had ik al 7 jaar niet meer gedaan. Afgelopen maandag was het zover. Na een ECG mocht ik op de hometrainer. “Makkelijk!”, dacht ik. Tot na 5 minuten het zwaarder werd… en nog zwaarder. Op het punt dat ik dacht: Ik kan niet meer, hoorde ik: “Je bent bijna waar we je willen hebben!” Met een ventilator in mijn rug en aanmoedigingen van het positieve team, trapte ik door. Mijn hartslag schoot naar 180 bpm, en ik voelde me licht in mijn hoofd. Even was ik er niet helemaal bij, tot een natte washand in mijn nek werd gegooid. Door die schrikreactie kwam ik weer wat terug en besefte weer waar ik was en waarom. Mijn spieren voelden als pudding, maar ik had het gehaald! En vooral: ik vertrouw mijn lichaam weer wat meer. Ik weet nu dat ik niet zomaar wegzak en best wat aankan. En hopelijk komt dat ook uit de uitslag.

Op 20 april heb ik mijn jaarlijkse controle. Dan hoor ik de definitieve uitslag. Tot die tijd geniet ik van dit gevoel van vooruitgang. Want ja, de weg van de meeste weerstand is zwaar, maar wat een beloning!

Tot de volgende update!

Update 28-04-2026

De controle en uitslagen waren oke voor zover dat kan. Normaal zegt mijn cardioloog dat ik een “indrukwekkende” ECG heb, maar nu zei hij “je ecg is gewoon lelijk”. Ik vind deze uitspraken altijd erg grappig, maar besef me ook dat het toch erger is dan ik soms besef. Voor nu ben ik in ieder geval goedgekeurd en uit de inspanningstest kwamen ook geen gekke dingen. De ICD gaat nog 1,5 tot jaar mee, dus ook daar hoef ik me nu nog geen zorgen om te maken!

Oh ja, Vragen om over na te denken:

• Welke uitdaging ga jij binnenkort aan?
• Herken jij momenten waarop je dacht: “Ik kan dit niet”, maar het toch deed?

Je kunt dit delen als reactie hieronder, op het forum of in de besloten Facebookgroep